|
Numer 3/4 (32/33) 2011
Krzysztof Gąsiorowski
Abym
Abym - zdążył
wysupłał się
z zobowiązań, przebrnął zaległości, dopisał,
skrócił, wyrzucił
poczęte książki, zaciągnął nowe
długi i miłostki,
przemyślał kilka podejrzeń
co do istoty rzeczy, przypomniał sobie
przeszłe, a nawet przebiegłe kobiety...
- musiałbym chyba być bożą trzodą
ośmiornic,
którym obcy jest Grzech Pierworodny,
grzech osobności i skończoności;
które nie śpią, nie jedzą;
za to, popijają morze i niestrudzenie
kartkują falę za falą
Roman Warszewski
Zielony notes, czyli osobista antologia poetycka Ernesto Che Guevary
(fragmenty)
[...] Co zawierał ów dokument?
- Kiedy rzuciłem okiem na te strony, po plecach przebiegł mi dreszcz - opowiadał później Paco Ignacio Taibo II. - Odręczne pismo, którym pokryte były kolejne stronice wydawało mi się dziwnie znajome. Czyżby było to pismo... Che?! Czyżbym miał przed sobą dowód na istnienie jakiegoś jeszcze całkowicie nieznanego dokumentu, który wyszedł spod jego ręki? [...]
Sensacja była ogromna. Tym bardziej, że nie był to żaden zapis faktograficzny, lecz... POEZJA! Większość utworów - a było ich sześćdziesiąt dziewięć - pozbawiona była tytułów i autorów, z małym wyjątkiem: przy jednym z wierszy widniał podpis "L. Felipe", co najpewniej odnosiło się do Leona Felipe - hiszpańskiego poety i lewicowca, który do czasu swej śmierci w 1968 roku, przebywał na emigracji w Meksyku. Dlaczego Che przepisywał wiersze? Dlaczego pominął ich autorów? A może, choć w części, były to jego własne poetyckie kreacje? Przecież przez całe życie stosunek Guevary do poezji był bardzo intymny. Jak pamiętamy, nie tylko nie była mu ona obojętna, lecz stanowiła ważną część - nie bójmy się tego określenia - jego jestestwa. Poezję odkrył wtedy, gdy zwykle się ją odkrywa - jako nastolatek. Sojuszniczką poezji była astma, która na długie godziny i całe dnie przykuwała go do łoża boleści. Jak pamiętamy, poezja tworzyła wtedy dlań świat równoległy - świat, do którego zawsze mógł się przenieść i udać. Dokąd mógł uciec. [...]
Józef Baran
Dziennik z Borzęcina 2011
(fragmenty)
12 lipca
Znów jak co roku, w lipcu i sierpniu w "kraju lat dzieciństwa", w małopolskim Borzęcinie, gdzie najlepiej mi się odpoczywa, czyta, myśli… Przede wszystkim uwalniam się tu od tej cholernej "pułapki" komputera i telewizora… Każdego popołudnia jadę na rowerze do mamy mieszkającej u brata, która skończyła właśnie 97 lat. Dziś była rozmowna, pamiętała dużo szczegółów z życia sąsiadów. Dużo mówiła i nie narzekała na przymus długiego życia...Nie pytała jak to w jej zwyczaju: - No i powiedz Józku, czy ja byłam potrzebna na tym świecie jako czternasta w rodzinie… I ja nie musiałem jej odpowiadać: - Mamo, jakby ciebie nie było, to by mnie nie było, i brata Gienka, i siostry Frani, i siedmiorga wnuków, i dwanaściorga prawnuków … Mama wspominała dawne czasy:
***
moja prawie stuletnia mama
opowiada rewelacje
sprzed prawie stu lat
jakby były niusami z wczoraj
a ja słuchając ich
po raz setny
udaję że słyszę
pierwszy raz
i wykazuję nimi tak żywe
zainteresowanie
że na chwilę
ożywiam mamę
|
 |
